I didn’t fall for you — I stayed;

Through quiet nights, through plans we made.

No dizzy spark, no fragile flame;

Just chosen love that stays the same.

I love you where the world is real,

Where words are meant and actions seal.

No grand escape, no reckless art—

Just truth, and you, and my whole heart.

Gece yine uzun,

Ama eskisi kadar ağır değil artık.

Çünkü bir yerinde sen varsın—

Karanlığın içinden sızan ince bir ışık gibi.

Eskiden her şey eksik kalırdı bende;

Cümleler yarım, duygular hep biraz geç.

Şimdi seni düşündüğümde,

Zaman bile acele etmeyi bırakıyor.

Sana bakarken anladım;

İnsan bazen kaybolmak için değil,

Bulunmak için dalar bir çift göze.

Ve ben, ilk defa

Kaybolmadan derinleşebildiğimi gördüm.

Ne garip…

Hayat hâlâ aynı, dünya yine telaşlı;

Ama içimde bir yer,

Sadece seninle sakin.

Dokunsam dağılacak gibi duran o anlar var ya,

İşte en çok onlarda gerçekten hissediyorum seni.

Abartısız, sessiz;

Ama inkâr edilemeyecek kadar yakın.

Belki hâlâ çözemediğim çok şey var,

Belki hâlâ eksik yanlarım konuşuyor içimde;

Ama artık korkutmuyor bu beni—

Çünkü seninle

Eksik olmak bile tamamlanmak gibi.

Ve eğer bir gün yine kaybolursam,

Bil ki bu sefer korkudan değil…

Sadece gözlerinde

Biraz daha kalabilmek için.

Gecenin sessizliğinde adını fısıldıyor zaman,

Uykum senle güzel, rüyam senle tamam.

Gözlerini kapat, ben kalırım aklında,

İyi geceler sevgilim, kalbim avucunda.

Adını anınca durur içimde zaman,

Kalbim seninle öğrenir yeniden atmayı her an.

Geceyi gündüze çeviren bir hâlin var,

Bakışların, karanlığımdan doğan bir bahar.

Sen gelince susar içimdeki fırtına,

Yorgunluğum düşer adımlarının ardına.

Dünya dar gelir sensiz bir nefese,

Ev olur kalbim sen girdiğinde içine.

Sana dokunduğum her an yeniden doğarım,

Adını geleceğe şiir diye yazarım.

Kırık taraflarımı sen tamamladın,

Ben yarımdım, sen “biz” diye bağladın.

Bir ömrü iki kalpte yazmak isterim,

Her sabah dudaklarınla uyanmak dileğim.

Zaman yaşlandıkça biz genç kalalım,

Aynı yastıkta sonsuza uzanalım.

Eğer gün gelir de susarsa gökyüzü,

Ben senin adınla kurarım gündüzü.

Aşk dediğin, bizden kalan izdir;

Ve o iz… kalbinin attığı yerdir.

Derdim ihsâsın kederi, sitemi; çıkmazda kaldım ebedî.

Bir ruhu çevreleyen bâkî ten olur mu bu yârdan ezelî?

Bir sehâba söyledim arzumu; “kaçma,“saklanma cebrden.” dedi

Gönlümde itilâf arzusu — beyazlarla mıdır bu yağmurun bedeli?

Gülü rengine kavuşturmak ise istek,

Kim bu oyuna kemâl-i itmi’nân ile girer ki?

Vecd ile yürek, sessiz bir boşlukta bî-nihâye tezâdî.

Musîkî ile harmoni olan, uzaydaki her atom parçası birer neferi.

Lügatimdeki mânânın aslî mihveri.

Tenâkuzda tek vücut notalar; süzgün bir kalbin tekrar dirilişi.

İmdi soluk kışta, donuk melodiler binbir sitâreyle çevrili.

Bir yol biter, bir yol başlar;

Rüzgâr eser, küller taşar.

Ne dün kalır, ne iz tamdır;

Zaman siler, ruh kanat çırpar.

Gözde bir damla, içte yangın;

Kelimeler susar, kalır şarkın.

Düşler solsa, yollar bükülse;

Küllerden doğar yine bir akın.

Giden gider, izler kalır;

Sessiz harfler fısıldar yıllar.

Kalp ne kadar unutur bilmem,

Ama zaman hep tamamlar.

Yırtık bir not, eski bir ses;

Ruhta yankılanır, derinde nefes.

Fakat güneş daima doğar,

Ve yollar çağırır, içten heves.

Şimdi bak ileri, şimdi sar sabahı;

Gölgeyi bırak, bırak dağılmayı.

Her vedanın ardında saklıdır,

Yepyeni bir başlangıcın anahtarı.

Gece, adını fısıldıyor pencereme

Ve yıldızlar sana benzemeye çalışıyor.

Uykum, senin hayaline yaslanıyor;

Kalbim sessizce sana iyi geceler diyor.

Rüyalarına dokunamasam da

Sevgimi bırakıyorum karanlığa…

Belki orada bulursun beni,

Belki orada da seni severim biraz daha.

İyi geceler sevgilim.

Sen kollarımda iken sevdiğim

Bir yolculuk başlıyor,

Gözlerinden gökyüzüne.

Kanım kaynıyor

Son durağa vardığımızda;

İlk durakla aynı burası...

Gecenin siyahında parlıyor yıldızlar,

Ay adeta sana bir ayna.

Söylenecek çok söz var ama

Bazen boynu bükük salınıyorsun semada.

Sen gülerken ama, ah gülerken...

Gülüşünle resmini çiziyorsun söylediğin her kelimenin.

Doyamıyorum böylesi detaylarına;

Seninle aşk, şemsiyeyi açmadığım bir sağanak.

Ama dokunma artık;

Sonra, ellerimiz birbirinin içinde kayboluyor.

Dur ve dinle;

Sessizliğin içinde kalbimiz nasıl da çarpıyor.

Sesin değince geceme, sabah olur karanlık;

İçimde yankı bulur adın anlık.

Kalbim sana rastladı en yorgun yerimde,

Dinlendim gülüşünde, unuttum kendimi de.

Zaman geçer, biz kalırız bir çizginin ucunda;

Sen durursun hayatımda, en doğru durakta.

Ne şiir olmaya çalışır bu sözler, ne masal;

Sadece sana bakan bir kalbin doğal hali bu, bu kadar.

Gözlerin var ya… bir akşamın son rengi;

Ne gündüzü ister ne de gecenin dengi.

Ne mucize aradım ne başka bir yol;

Sen vardın, gerisi zaten sembol.

İçimde bir yer var, senden önce yoktu,

Şimdi adınla var, sensizken boştu.

Sanki kader bile bizi izliyor uzaktan;

“Bunlar birbirine ait” der gibi zaman.

Ben seni sevdim; anlatmak için değil,

Anlamamak mümkün değil diye sevdim.

Sadece sen…

Ve sana benzeyen biraz huzur.

Seni sevmek, içimde açılan bir yol kadar;

Nereye gitsem kalbim sana çıkar.

Kırık saatler bile zamanı sana sorar,

Adın geçince durur bütün telaşlar.

Ben senden önce yalnızlığı sanırdım kader,

Şimdi yalnızlık bile senden söz eder.

Issızlığın dili var artık; seninle şarkı söyler,

Gölgem bile adımlarını ezberler.

Eğer bir gün yorulursan hayattan,

Omzum olur gecene dayanan.

Uykuya sığınamayan bütün zaman,

Sesimi yorgan yapar sana uzanan.

İki kalp bazen tek bir hikâye;

Biri susar, diğeri tamamlar cümleyi diye.

Ne eksik kalır geçmişten bir parça,

Ne gelecek korkutur bizi artık ayrıca.

Bugün bir yıldız daha düşer gökyüzünden,

Adını fısıldar rüzgâr usulca derinden.

Çünkü sen doğduğun gün değişti kaderim,

Kalbimde açtı bahar, sustu tüm kederim.

Gözlerin gece gibi ama korkutmayan,

Bir bakışın var ki dünyayı unutturan.

Adını her andığımda içimde bir ışık,

Sanki karanlıklar olur bir anda aşık.

Zaman geçse de bir şey değişmez inan,

Kalbim hep sana döner, nereye varsam.

Çünkü bu hayatta en güzel armağanım,

Seninle atıyor olması bu kalbimin yarın.

İyi ki doğdun sevgilim, iyi ki varsın;

Hayatın en güzel şiiri seninle yazılsın.

Gözlerine baktığımda,

Dünya sessizliğe gömülüyor;

Kalbim sadece seni konuşuyor.

Yanında olmak değil mesele,

Sana ait bir histe yaşamak…

Ve ben, o hisle bütünüm.

Bu gece,

Semâ siyah bir atlas gibi serilmiş üstüme;

Yıldızlar, suskun bir mabedin kandilleri gibi—

Bir bir yanıyor içimde.

Ay, solgun bir derviş gibi,

Göğün tenha köşesinde aşkı tefekkür ederken,

Ben—

Adını kalbimin duvarlarında yankılandırıyorum.

Rüzgâr geçiyor…

Ama ne rüzgâr;

Sanki saçlarının hatırasını taşıyan

Görünmez bir kervan, ağır ağır.

Sen…

Gecenin alnına sürülmüş ay ışığı,

Karanlığın koynunda saklı bir sonsuzluk ırmağı.

Gülüşün—

Bir yetim kalbin alnına konan ilk şefkat,

Bir kurak toprağa ansızın inen rahmet.

Sesin—

Bin yıllık suskunluğuma değen bir merhamet,

Taş kesilmiş zamanımı bile eriten bir letafet.

Ben ki

Ömrünü kendi gölgesinde tüketen

Yalnız bir akşamın kederli hecesiyim;

Seninle anlam bulan,

Sensiz kendi içinde eksilen

Yarım kalmış bir cümleyim.

Ne vakit gözlerini düşünsem

Gece diz çöker önümde,

Yıldızlar avuçlarıma dökülür ince ince.

Ve kader,

Paslı kapılarını aralar da içimde

Unuttuğum bütün sevinçler

Senin isminle girer yeniden kalbime.

Bil ki sevgilim—

Sen, vakte meydan okuyan en zarif mucize;

Bir kalbin, başka bir kalpte kendine ebedî bir ülke çizmesi gibi ince…

Ben ise o ülkenin sınırlarında nöbet tutan bir sadakat neferi,

Bir aşk seferi,

Bir tek sana yenilmeyi zafer bilen garip bir şiirim gecenin defterinde.

Ve eğer bir gün...

Bu dünya bütün ışıklarını söndürse bile,

Ben karanlığı senin adınla delerim.

Çünkü sen—

Ruhuma işlenmiş en kadim beste,

Ömrüme düşmüş en güzel çehre,

Ve kalbimin,

Ölüme kadar eksilmeyecek

En kutsal cümlesisin…